Ιστορίες S/M (όχι αυτό που φαντάζεστε πάντως ;-)

Μπήκα πριν λίγο στο S/M (super market, ακόλαστοι!) για μερικά απαραίτητα και διαπίστωσα κάτι που κι άλλες φορές έχω δει, σε συγκεκριμένα καταστήματα, αλλά για πρώτη φορά σε αυτό το υποκατάστημα της μεγάλης αλυσίδας που διαρκώς επεκτείνεται (κάτι σαν πλοκάμια... παντού νέα υποκαταστήματα, ονόματα δε λέμε για ευνόητους λόγους). Προσφορά 2+1 σε συσκευασμένο αλλαντικό που είχε όμως ημερομηνία λήξης.... σήμερα!!! Καλή περίπτωση, αν έχεις οικογένεια με 10 μέλη, ή περιμένεις κόσμο (αρκετό κόσμο βέβαια!) σπίτι για πίτσες (που θα φτιάξεις, εννοείται!!) ή συνηθίζεις να τρως 20 τοστ στην καθισιά! Για κάθε άλλη όμως περίπτωση καταναλωτή με μικρότερες ανάγκες ημερήσιας σίτισης εαυτού και οικογένειας ή μόνον εαυτού, ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΤΑΝΟ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΑΧΑΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; αν θέλω τροφή για τα σκυλάκια μου, έχει άλλα πράγματα να αγοράσω, και πιο κατάλληλα και πιο χορταστικά! Τί να τα κάνω τρία πακέτα ζαμπόν που αύριο θα είναι επικίνδυνο και μεθαύριο θα βρωμάει ήδη;;;; Μήπως όμως ο παππούς ή η γιαγιά ή ακόμα και η κουρασμένη νοικοκυρά ή ο ταλαιπωρημένος εργαζόμενος που θα μπει για τα ψώνια του στα γρήγορα, πριν πάει σπιτάκι να χαλαρώσει, μήπως λέω κάποιοι δεν θα το προσέξουν και θα την πατήσουν; Μήπως ο "μεγαλομπακάλης" σε αυτό βασίζει την προσφορά του; Στο ότι στους δέκα που θα πάνε να το πάρουν , μόνο ένας ή δύο θα προσέξουν ότι έχει σχεδόν λήξει, ενώ οι υπόλοιποι θα την "πατήσουν", ξεστοκάροντάς του το μαγαζί και έχοντας μετά τροφή για... τις γάτες της γειτονιάς; (όχι ότι δε θα ήταν μια ωραία ιδέα αυτό, μακάρι και να το έκαναν, αλλά λέμε τώρα!). Και φυσικά το ανέφερα στον υπεύθυνο... ο οποίος με αντιμετώπισε σαν να μιλούσα... κινέζικα με προφορά Αλαμπάμας! Κοινώς τί πρόβλημα ακριβώς είχα; αφού το είδα και δεν ήθελα να τα καταναλώσω άμεσα, καλώς έκανα και δεν τα πήρα (αυτό απήντησε ο γιαπωνέζος). Τραβάς μία καταγγελία ή όχι; Και πόσα τέτοια κάθε μέρα, θα πει κανείς.... Λες και είναι η μόνη περίπτωση που πάνε να μας πιάσουν.... "Κώτσους" (συγγνώμη από όλους τους συνεορτάζοντες Κωνσταντίνους, έτσι είναι η έκφραση, τι να κάνω!!!)
NO MORE KOTSOI ANYMORE (παραφράζοντας τους Stranglers...)

I'm goin' through changeeeeeesss.... (geia sou Ozzy!)

Αλλαγή ωραρίων, συνηθειών και τρόπου ζωής σηματοδότησαν την έναρξη αυτού του Σεπτέμβρη... ένα μπέρδεμα το έχει πάθει το βιολογικό μου ρολόι, μια ζωή με τα κοκόρια να ξυπνάς και ξάφνου να κάνεις τη νύχτα μέρα είναι κάπως, όπως και να το δεις... Και φυσικά αναφέρομαι στη νέα νυχτερινή ζώνη που μου ανατέθηκε στον 1055ΡΟΚ και η οποία με χαροποίησε ιδιαίτερα, αφού σήμανε την επάνοδο μετά από 5 μήνες απουσίας, αλλά και με προβλημάτισε λιγάκι, λόγω συνηθειών.... Βέβαια η νύχτα έχει τη μαγεία της... άλλη χάρη... ταξιδεύεις.... όσο μακριά θέλεις, με συντροφιά την γαλήνη της νύχτας και μια ταξιδιάρικη μελωδία... κάνεις τις αποσκευές σου ελαφριές, παίρνεις μόνο τα απαραίτητα: λίγο κρασί, καπνό, λίγη διάθεση ονείρου, ένα πρόσωπο χαραγμένο στο μυαλό σου, μερικές εικόνες και αναμνήσεις και αρκετές αγαπημένες νότες... και ξεκινάς. Το πόσο θα κρατήσει η διαδρομή και πού θα σε βγάλει, εσύ το επιλέγεις... τί υπέροχη δυνατότητα....
Όμως καμμιά φορά, γίνονται απρόσμενα οι αλλαγές, πάλι σε βγάζουν έξω από τα "νερά" σου (μιλάει το ψάρι μέσα μου!) για λίγο και... τις καλοδέχεσαι, γιατί μπορεί να είναι τελικά ένα ταξίδι με πιο μεγάλη διάρκεια, με περισσότερες εναλλαγές και συγκινήσεις ποικίλες... Έτσι κι εγώ καλοδέχτηκα την νέα αλλαγή των ωρών κατά τις οποίες θα είμαι στον "αέρα" της πόλης (και όχι μόνο αυτής της πόλης ευτυχώς, ευλογημένο διαδίκτυο!!!) και από τη βδομάδα που ξεκινά στις 22 του Σεπτέμβρη θα μεταβώ στις 4-7 το απόγευμα.... στη θέση του αγαπητού μου συναδέλφου και χρόνια φίλου (από εποχή Ακρόπολις.... αχ μια νοσταλγία!) του Κώστα Ταλέα... Εκείνος θα αλλάξει τη ζωή του όλη, για καλό βέβαια, και αναγκαστικά θα βρεθεί μακριά... κι εγώ θα προσπαθώ στην αρχή να γεμίσω ένα μεγάλο κενό, στη συνέχεια όμως ελπίζω να κριθώ άξια αντικαταστάτρια... καλή μας αρχή και πάλι λοιπόν!

Afierwmeno.... nai, se sena ;-)

WILD WOOD- Paul Weller
High tide, mid afternoon
People fly by, in the traffics boom
Knowing, just where you are blowing
Getting to where you should be going

Dont let them get you down
Making you feel quilty about
golden rain, will bring you riches
All the good things you deserve and now

Climbing, forever trying
Find your way out of the wild, wild wood
Now theres no justice
Only yourself that you can trust in

And I said high tide, mid afternoon
People fly by, in the traffics boom
Knowing, just where you are blowing
Getting to where you should be going

Day by day your world fades away
Waiting to feel all the dreams that say
Golden rain will bring you riches
All the good things you deserve now

And I say, climbing, foreever trying
find you way out of the wild, wild wood
Said you are gonna find you way out of the wild, wild wood
Wild wild wood

unique moments.... in the life of a radio producer (my ass!) :-)

GLENN HUGHES (2007, Vilka, Thessaloniki)

DAVID COVERDALE (Giannena, Castle Rock festival 2006)

WISHBONE ASH (2008, Principal, Thessaloniki)

ROBERT PLANT (June 2007, Lazaristes, Thessaloniki)

DEF LEPPARD (July 2008, Academica Stadium, Sofia, Bulgaria)

24 - 4...

Μπορεί να άργησα, η επιστροφή μου όμως στο blogging είναι δριμύα -και πολυγραφότατη..! Μια μικρή ανασκόπηση των τελευταίων... 4 μηνών περίπου απουσίας...
Well well, έχουμε και λέμε... από άποψη πρωινής εργασίας, είχα διακοπές διαρκείας... με έβαλαν στην αναμονή κοινώς και με ξέχασαν εκεί! Ευτυχώς, δεν ξέχασαν να με πληρώνουν....!!! Οπότε το καλοκαίρι ήταν μακρύυυυυυ.... και πολύ χαλαρό- καλό αυτό, δεν παραπονιέμαι... Πήγα τις διακοπούλες μου, πέρασα πολύ όμορφα, με φιλενάδες, καταστάσεις που είχα χρόνια να βιώσω... χάρηκα τις τετράποδες κόρες μου και έκανα αρκετά παρέα στη Λουίζ, το χάρηκα πολύ και αυτό... συνταρακτικά νέα βέβαια δεν είχαμε, ο μεγάλος έρωτας του καλοκαιριού (;;!!!) με ξέχασε φέτος, δεν εμφανίστηκε πουθενά! Από το πουθενά όμως εμφανίστηκε μία αδερφή ψυχή, που μέσα από το χάος των επιφανειακών γνωριμιών και του "χαβαλέ" (εφεύρεση που ομολογουμένως δε γουστάρω καθόλου, αλλά είναι επειδή εγώ μεγάλωσα σε περιβάλλον και χρόνια με ανθρώπινες σχέσεις πραγματικές, όχι με "σχέσεις" του στυλ "σήμερα σε ξέρω, αύριο σε ξέχασα κιόλας"....) ξεχώρισε εύκολα, μετά από λίγες σχετικά ατάκες... Αυτή την αδερφή ψυχή τη συνάντησα πολύ πρόσφατα, και είχα τη χαρά αλλά και τη θλίψη να περάσω μαζί της κάτι λιγότερο από μία μέρα.... εξ ου και ο τίτλος του post.... 24 παρά 4 ώρες... τόσο λίγο για να νιώσεις, τόσο πολύ για να αφήσεις στην άκρη μετά... Πέρα από αυτή τη μέρα όμως υπήρχαν αρκετές στιγμές, πριν περισσότερο αλλά και μερικές μετά, που είμασταν μαζί, αν και χώρια.... faraway, so close... που είπαν και οι U2.... και το ερώτημα παραμένει: είναι καλύτερα να μη συμβεί αυτό, αν ξέρεις ότι αναγκαστικά θα τελειώσει, λόγω συνθηκών, ή να συμβεί, να το ζήσεις, και μετά να έχεις να θυμάσαι και να .......;;;; δύσκολη ερώτηση.... απάντηση δε βρήκα ακόμα....

back on track... and on 1055 ROCK

Η επιστροφή από το καλοκαίρι έφερε μαζί της ένα σημαντικό νέο: την επιστροφή στο αγαπημένο μου χόμπυ-πάρεργο, το ραδιόφωνο... Ξανά στον 1055ROCK λοιπόν, ακριβώς στο ξεκίνημα του Σεπτέμβρη, 1 του μήνα, η νέα αρχή... άλλες ώρες βέβαια, άλλες διαθέσεις, πάντα όμως μεράκι και αγάπη για τη ζωντανή επικοινωνία, όλα αυτά που ανέφερα και στο προ-προηγούμενο, ομολογουμένως "μελό" (!!!), post μου, όταν διακόπηκε η ζώνη του Σαββατοκύριακου.... Κάθε μέρα λοιπόν πλέον, τις μικρές ώρες, 1-3 μετά τα μεσάνυχτα.... Ελπίζω η νέα αρχή να μη μείνει στην αρχή!

a farewell to my radio company.....

Ένας κύκλος έκλεισε... άλλος ίσως να ανοίξει στη θέση του, υπό άλλες συνθήκες.... Μπορεί και όχι βέβαια, γιατί δεν είναι πάντα απαραίτητο να αντικαθιστούμε κάτι που αγαπήσαμε και κάναμε επί χρόνια με κάτι άλλο παραπλήσιο, που το πιθανότερο είναι να μην έχει το ίδιο χρώμα, την ίδια άισθηση με αυτό που αγαπήσαμε από σύμπτωση, αλλά αληθινά... Μετά από 6 χρόνια και 7 μήνες συνεχόμενης παρουσίας στον 1055ROCK ήρθε η ώρα της απόσυρσης, της ανάπαυλας... Η απόφαση δεν ήταν δική μου βέβαια, προσωπική, λήφθηκε συνολικά για όλες τις εκπομπές του Σ/Κ από τους ιθύνοντες, και καλώς έγινε έτσι, γιατί εμείς οι "κολλημένοι" μόνο αν αλλάζαμε αναγκαστικά τόπο διαμονής θα το κόβαμε (old habits die hard, που λέει και ο Mick....). Κι ας γκρινιάζαμε κάθε τόσο για τα Σαββατοκύριακα που ήμασταν δεσμευμένοι εδώ, στην πόλη, ειδικά όταν άνοιγε ο καιρός και όλοι σουλατσάριζαν στα πέριξ, κι ας στήναμε ο ένας τον άλλο ολίγον τι, γιατί ήταν πολύ γλυκιά η σιέστα και δε μπορούσαμε να την αφήσουμε εύκολα ή γιατί η παρέα τραβούσε και για άλλο ένα ποτηράκι -και ποιός αφήνει τα καλούδια του για να πάει για εκπομπή.... Κι όμως, η μαγεία και το "κόλλημα" άρχιζε όταν έπεφταν τα πρώτα τηλέφωνα, τα πρώτα μηνύματα, οι πρώτες καλησπέρες και σχόλια και γελάκια -ή και γκρίνιες, the same! Εκεί για μένα ήταν που ξυπνούσα, έπαιρνα τα "πάνω" μου και άρχιζα κι εγώ με τη σειρά μου να τροφοδοτώ, με μουσικές και σχόλια, τα δικά σας γκάζια! Όλη η ομορφιά ήταν εκεί, και όχι από τη ματαιόδοξη πλευρά του θέματος ("αχ, είμαι φοβερή, με γουστάρουν, έχω φαν -κλαμπ, είμαι θεά!") -το αν είμαι ή όχι ψωνάρα όσοι έχουν ακούσει την εκπομπή πάνω από μία φορά εύκολα το διακρίνουν. Η ομορφιά ήταν στην επικοινωνία, στο ζωντανό "πάρε-δώσε", στο να μοιραζόμαστε σκέψεις, συναισθήματα, εμπειρίες μεταξύ μας, κι ας μην είχαμε ειδωθεί καν με πολλούς από αυτούς που επικοινωνούσαν τακτικά.... Δεν είχε σημασία αν ξέραμε ο ένας τη φάτσα του άλλου, ούτε παιζόταν άλλου είδους παιχνιδάκια, το μόνο που είχε σημασία ήταν ότι ήξεραν ότι θα είμαι εκεί για να τους ακούσω, για να προσπαθήσω να τους φτιάξω το κέφι, για να τους ενημερώσω για κάποια πράγματα, για να περάσουμε παρέα (κυριολεκτικά όμως "παρέα") 3 ώρες. Κι εγώ με τη σειρά μου, ένιωθα την ανάγκη πραγματικά να απολογηθώ αν είχα λείψει την προηγούμενη, αν τυχόν δεν ήμουν πολύ στα κέφια μου (άσε που όπως και να ήμουν, όσο χάλια και να πήγαινα, μετά από μισή ώρα στο στούντιο είχα "στρώσει"!- ψυχοθεραπεία δωρεάν, μην το γελάτε!!!) και τους έψαχνα.... τους περίμενα κι εγώ να δώσουν το παρόν.... και συνήθως δε με απογοήτευαν (πάντα υπάρχουν περιπτώσεις που δε μπορεί να είναι κανείς πάντα απίκο, άνθρωποι είμαστε!!!).... Θέλω όλους αυτούς μαζί να τους ευχαριστήσω, για τη συνέπεια και την πίστη τους, για την καλή τους διάθεση, για το χιούμορ και τη φαντασία τους, για τη παρουσία τους κάθε Σ/Κ το απόγευμα, 6-9 μ.μ...... Όλους μαζί κι έναν έναν χωριστά:
το Χρήστο από τη Νάουσσα (Χ101) που ήταν σχεδόν πάντα εκεί και είχε πολλές όμορφες ποιητικές εμπνεύσεις,
τον Θωμά, που γίναμε και φιλαράκια και ανταλλάσουμε συναυλιακά videάκια (!),
το Δημητράκη (τον γιόκα μου!) που τηλεφωνούσε ακόμα και από τον Έβρο, επί μήνες, που ήταν εκεί,
τη Μερόπη (προτεζέ μου!) που περάσαμε μαζί τις πανελλήνιές της και χάρηκα που και από την Κέρκυρα όπου πέρασε συνέχισε να επικοινωνεί,
το Ευάκι που μου έδινε κουράγιο χωρίς να το καταλαβαίνει, στις μαύρες μου,
τον Jo που περνούσε και μας άφηνε και ωραία περιοδικά (!),
το Νίκο που πάντα ζητούσε με θέρμη τα κλασικά τραγούδια που του άρεσαν,
τη Δώρα από το Λαγκαδά που σημείωνε απουσίες αλλά πάντα τις δικαιολογούσε!,
τον Ηλία το περιπτέρι που είχε μονίμως κατάθλιψη αλλά φτιαχνόταν όταν άκουγε, κι ας άκουγε σπάνια κάτι από αυτά που ζητούσε (!!!),
τον Ευριπίδη και την Έφη, γλυκύτατο ζεύγος (ακουστικά τουλάχιστον!)
τη Σίσσυ τη χαζομαμά,
την Εύα την άλλη χαζομαμά και παλιοροκού,
τον Σάκη τον νταλικέρη και τη Λίτσα του,
τον Γιωργάκη με τα ανέκδοτα και τα νέα του,
τον Κώστα το Σιδηρόπουλο, που με άκουγε από το Ακρόπολις,
τον Κώστα τον κιθάρα, που χανόταν κατά καιρούς αλλά επέστρεφε δριμύτερος,
τον Γκρινιόστομο, που τελευταία δεν γκρίνιαζε καθόλου και ανησυχούσα (!),
τον Πάνο, που άκουγε από Γερμανία μέσω του νετ,
τη Σωσώ, επίσης μέσω νετ, πολύ φανατική τελευταία,
τον Κωνσταντίνο από την Αλεξανδρούπολη,
τον Παύλο, τον Κώστα, τον Αλέξη, τον Σταύρο, την Joanna, την Τάνια...........
και επειδή ο κατάλογος ήδη είναι μακρύς αλλά όλο και θα ξεχάσω αρκετούς, όσο και αν προσπαθήσω, ειδικά αν πιάσουμε και τα πρώτα 2-3 χρόνια που ήμουν στον 1055, ας μην προσπαθήσω άλλο να θυμηθώ.... θα κρατήσω απλά το feeling που μου έδινε αυτή η ζωντανή επικοινωνία, που ξέρω ότι πολύ δύσκολα μπορεί να ξαναβρώ, μιας και οι εποχές αλλάζουν και δυστυχώς και τα ραδιόφωνα. Αν τυχόν μας δωθεί η ευκαιρία με όλους εσάς να τα ξαναπούμε, θα χαρώ πολύ... σαν να συναντώ παλιούς φίλους που χαθήκαμε όχι επειδή το θέλαμε, αλλά επειδή η ζωή τα έφερε έτσι... Τίποτε άλλο, απλά ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.